හ්ම්ම්… පොලු ගහන්න ගස්, බල්ටි ගහන්න බන්ට්, පාරු පදින්න වෙල් තියා අඩුම තරමෙ සීතල වතුර ටිකක් නාගන්න ලිඳක් වත් තියේද අද ගෙවල්වල? මොනව කරන්නද ඉතින්, නාගරීකරණය හරිම සුවපහසුයිලුනෙ.

තමන්ගේ ඇඟේ වහපු මදුරුවෙක්ව මරන්න නොහිතන මිනිස්සු ඉන්න රටක, තමන් වගේම තවත් ජීවිතයක් බිළිගන්න තරම් ගැම්මක් කෙනෙක්ගේ හිතට එන්නේ කොහොමද කියන එක, ඇත්තටම හිතන්නත් අමාරු දෙයක්. ඒත් අවාසනාවකට වගේ කාලෙක ඉඳන් විටින් විට මේ වගේ කතාන්දර අපට අහන්න ලැබෙනවා. ඒත් එවන් දේවල් අහන්න දකින්න නොලැබෙන පරම්පරාවක් නුදුරු අනාගතයේදීවත් බිහිවෙනවනම්,… අපේ හැමදෙනාගේම ඒකායන ප්‍රාර්ථනාව එයයි.

අමාරුම වැඩේ තමයි ඔය වෙලාවට හැමදාම කන රයිස් කොත්තු වලට වෙනසක් දෙන්න පුලුවන් කඩයක් හොයා ගන්න එක.
ඒ නිසාමයි වට පිටාවෙ ඇවිදල කරල කටට රහට මොන්ගෝලියන් රයිස් පාරක් දාන්න පුළුවන් කඩ ටිකකුත් හොයා ගත්තෙ.

කරන්ට් කපපු වෙලාවට නොරොච්චෝලේ හදපු අයව (සහ එයාලගෙ දෙමාපියන්ව) මතක්කරකර ඉන්න එකට අමතර ව වෙන කරන්න දේවල් මුකුත් ම නැද්ද?